Τα τραπεζια κι εγω

Οταν ημουν μικρη και υπανδρος εκανα μεγαλα τραπεζια.
Κι οταν λεω μεγαλα εννοω 24 ατομα καθιστα.

Σουπα, πρωτο πιατο, δευτερο πιατο, κυριως πιατο, τουλαχιστον απο τρεις γαρνιτουρες και τρεις σαλατες και βεβαιως δυο γλυκα.

Λουλουδια, κρυσταλλα, δαντελλες, ασημικα, κερια, ολο το σετακι.

Το μονο προβλημα ηταν το τραπεζι, δεν εχα 24αρι τραπεζι,
ενωνα λοιπον ολα τα τραπεζια του σπιτιου (με τις μοιραιες υψομετρικες διαφορες) δανειζομουν καρεκλες και απο τον γειτονα και οι αργοπορημενοι καθονταν σε σκαμπω, ντουλαπακια ενιοτε και στον καλαθο αχρηστων του γραφειου (αδειασμενο και αναποδογυρισμενο, ολα πρεπει να τα εξηγω)

Τρεις μερες κρατουσαν οι ετοιμασιες.
ΟΛΑ απο τα χερακια μου, εννοειται.
Μετα βγηκε η ταινια Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΠΑΜΠΕΤ
και ολοι αυτοι οι φιλοι μου τηλεφωνουσαν

ΑΘΗΝΑ ΣΕ ΕΚΑΝΑΝ ΤΑΙΝΙΑ

Πιο μετα χωρισα, οι φιλοι σκορπισαν και τραπεζι εχω να κανω χρονια.

Χτες ημουν καλεσμενη σ’ενα τραπεζι. Εφτιαξα τη σουπα κι ενας ευγενικος Κυριος (με Κ) σηκωθηκε απο το σπιτι που ηταν αραχτος, εχασε το ντερμπυ για να ερθη να με παρει με την κατσαρολα μου.

Φαγαμε, ηπιαμε, γελασαμε πολυ και στο τελος ενας αλλος Κυριος εκανε διανομη τις κυριες στα σπιτια τους.

Ενιωσα οτι ζω ξανα.
Ευχαριστω!