ΜΟΝΟΛΟΓΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 'Η ΑΛΛΙΩΣ,
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ, ΑΔΕΛΦΕΣ ΜΟΥ, ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ!
Tuesday, December 19, 2006
ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΗ
μολις με πηραν απο ενα μεσιτικο γραφειο να ερθουν να δουν το σπιτι που νοικιαζω εδω και 20 χρονια να το εκτιμησουν διοτι ο ιδιοκτητης θελει να το πουλησει. 10 χρονια τον παρακαλαγε ο μπαμπακας μου δεν το δινε, τωρα που ειμαι στεγνη το πουλαει...
Δεν εμεινα ποτε εικοσι χρονια στο ιδιο σπιτι. Δεν ξερω ουτε μπορω να φανταστω πως ειναι κατι τετοιο. Αλλα εχω την αισθηση οτι αυτη η αλλαγη μονο καλο μπορει να σου κανει. Αντε να ξεαραχνιαζουμε την ζωη μας!
Ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να έχω "δικό μου' σπίτι. Μέχρι που μπήκα στο τελευταίο, όπου μένω έξι χρόνια τώρα... κι είπα, πέντε χρόνια μετά, γιατί όχι; εγώ το θεωρώ σπίτι μου, αλλα΄αυτός θεωρεί ότι μένω προσωρινά, ... και αν μεθάυριο αποφασίσει να με πετάξει έξω;
Το πρότεινα στον ιδιοκτήτη που όμως κατάλαβε ότι το αγαπάω το σπίτι και αποφάσισε να μού ψήσει το ψάρι στα χείλη, και όχι θα δούμε, λκαι όχι πόσα δίνεις, και όχι ξαναθαδούμε...
ώσπου τελικά από το πολύ το ζόρι, απελευθερώθηκα! Και είπα, ε και;;; Κι αν με διώξει, θα βρω ένα σπίτι να το αγαπήσω ακόμα πιό πολύ! Και μετά, το επόμενο!
Εύχομαι να βρεις την καλύτερη δυνατή λύση, Αθηνά... Στο μεταξύ,καλές γιορτές!
Μετά από καμιά δεκαριά μετακομίσεις, σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις, τι να πω;
Είναι μια καλή ευκαιρία για καινούργια αρχή [τα μόνα "πλην" η κούραση, και το ξεσκαρτάρισμα όλων εκείνων των αντικειμένων που συσσωρεύουμε γύρω μας αδιάκοπα ("Παπαλάνγκι", το λέγαν το βιβλίο;]
Δεν το ξέρεις; Συνήθως ‘όλα τα κακά πέφτουν μαζί, ευτυχώς, αν και πιο σπάνια πέφτουν και τα καλά μαζί. Ελπίζω τα δεύτερα να έρθουν γρήγορα.
ReplyDeleteΚουράγιο.
Καθε εμποδιο για καλο.Μην το ξεχνας.
ReplyDeleteΔεν εμεινα ποτε εικοσι χρονια στο ιδιο σπιτι. Δεν ξερω ουτε μπορω να φανταστω πως ειναι κατι τετοιο. Αλλα εχω την αισθηση οτι αυτη η αλλαγη μονο καλο μπορει να σου κανει. Αντε να ξεαραχνιαζουμε την ζωη μας!
ReplyDeleteΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΣ
ReplyDeleteΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΝΤΩΣ...
Ψυχραιμία και σίγουρα θα βρεις λύση!
ReplyDeleteThis comment has been removed by a blog administrator.
ReplyDeleteΠοτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να έχω "δικό μου' σπίτι. Μέχρι που μπήκα στο τελευταίο, όπου μένω έξι χρόνια τώρα... κι είπα, πέντε χρόνια μετά, γιατί όχι; εγώ το θεωρώ σπίτι μου, αλλα΄αυτός θεωρεί ότι μένω προσωρινά, ... και αν μεθάυριο αποφασίσει να με πετάξει έξω;
ReplyDeleteΤο πρότεινα στον ιδιοκτήτη που όμως κατάλαβε ότι το αγαπάω το σπίτι και αποφάσισε να μού ψήσει το ψάρι στα χείλη, και όχι θα δούμε, λκαι όχι πόσα δίνεις, και όχι ξαναθαδούμε...
ώσπου τελικά από το πολύ το ζόρι, απελευθερώθηκα! Και είπα, ε και;;; Κι αν με διώξει, θα βρω ένα σπίτι να το αγαπήσω ακόμα πιό πολύ! Και μετά, το επόμενο!
Εύχομαι να βρεις την καλύτερη δυνατή λύση, Αθηνά... Στο μεταξύ,καλές γιορτές!
Σ;0))
Μετά από καμιά δεκαριά μετακομίσεις, σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις, τι να πω;
ReplyDeleteΕίναι μια καλή ευκαιρία για καινούργια αρχή [τα μόνα "πλην" η κούραση, και το ξεσκαρτάρισμα όλων εκείνων των αντικειμένων που συσσωρεύουμε γύρω μας αδιάκοπα ("Παπαλάνγκι", το λέγαν το βιβλίο;]
Κουράγιο. Όλα θα είναι καλύτερα μετά.