Friday, November 17, 2006

ΧΡΟΝΟΣ ΚΡΟΝΟΣ

Lynn Dennison Prada Shoes 2003-4 Paper sculpture



33 ΧΡΟΝΙΑ


Ημουν εκει με τη γκρι ψαροκοκαλο φουστα το λευκο πουκαμισο και το μπλε πουλοβερ του σχολειου μου. Χαυτεια. Οκλαδον στην ασφαλτο, Ποτε Θα Κανει Ξαστερια. Το ντου εγινε απο τη Σταδιου. Στην αναμπουμπουλα εχασα το ενα μου παπουτσι, τα πρωτα μου τακουνια. Φετος το μαγαζι απεναντι απο το σπιτι μου εχει κατι PRADA ολοιδια... Ημουν μικρη και δεν μου’κοψε να βγαλω και το αλλο. Εφαγα μονο μια συμβολικη γκλομπια στο δεξι ωμο και μια γερη σπρωξια με την τρυφερη προτροπη να μπω γρηγορα μεσα στο κτηριο που σημερα ειναι ταχυδρομειο και τοτε ηταν κατω γιαπι και πανω κατι σκοτεινα γραφεια, εκει βρηκα κοσμο, στο κλιμακοστασιο πολλα πολυ ματωμενα χαρτομαντηλα. Κουτσαινοντας ανεβηκα τη Σταδιου που ηταν σκοτεινη και περιεργη... Βρηκα καταφυγιο σ' ενα υπογειο, τηλεφωνησαν κι ηρθε η μαμα μου και με πηρε. Το ραδιοφωνο στο αυτοκινητο. Το ραδιοφωνο στο σπιτι. Μονο το τζακι εφεγγε. Ακουγα το «ειμαστε αοπλοι» και τον εθνικο υμνο, δεν πιστευα οτι να συμβει το κακο. Φανταζομαι κανεις δεν μπορουσε να το πιστεψει. Εγω ημουν τυχερη, ο Διομηδης Κομνηνος δεν ηταν. Οποτε ερχοταν στο μαγαζι μας ο μπαμπας του ενιωθα τρομερη αμηχανια, τωρα συνειδητοποιω οτι πρεπει να ενιωθα καπως ενοχη. Και στο Μπαλταζαρ για την εξαισια ταρτα Τζαμαϊκα πηγαιναμε σπανια... Ντροπη να παραμιλαω για πραντες και ταρτες ανακατα με τους νεκρους του Πολυτεχνειου και το Θεατρο Τεχνης. Ομως εγω δεν κανω αφιερωμα στο Πολυτεχνειο. Εχουν ηδη γινει αρκετα, μεταξυ αυτων ορισμενα πολυ καλα.

Εδω γραφω το ημερολογιο μου χωρις λουκετο και θεμα μου ειναι ο Χρονος που τρωει τον Κρονο και η ζωη μου που φαινεται τοσο μακρινη σαν να την εζησε καποιος αλλος, σαν να την διαβασα σε καποιο βιβλιο, τοσο παλια που εχω ξεχασει και το ονομα του συγγραφεα.




10 comments:

Nyktipolos said...

Ναι, αλλά αυτό είναι αφιέρωμα κι όχι σχολική έκθεση. Ναι, αλλά αυτό είναι αλήθεια, και γι αυτό είναι συγκινητικό.

Και πιο συγκινητικό είναι ότι μπορεί σε εκείνο το κλιμακοστάσιο να συναντηθήκαμε!!!

Καλημέρα Αθηνά. Κι εγώ δεν θυμάμαι πια που τα διάβασα όλα αυτά! Κι εγώ μαζί με σένα έχω ξεχάσει τον συγγραφέα. Θυμάμαι μόνο ότι ήταν ένας όμορφος (ως Έλλην!) έφηβος με μαύρο μακρύ παλτό και ύφος καρμπόν από κάτι μπητνικα μούτρα που είχε κρεμασμένα στο δωμάτιό του...

Ντέφι said...

εγώ δεν είχα γεννηθεί τότε...
ευτυχώς που είχε σπείρει ήδη η μάνα μου την αμφισβήτηση στο κεφάλι μου και σώθηκα από τις ενδο κι εξω διδακτικές παρεμβολές των σχολικών δρωμένων κι ενοχλούμαι από το δήθεν και το φριχτό, αυτό το βόλεμα πολλών πίσω από πολλά μηδενικά (μπας κι έτσι δε φανούν ούτε κι ίδιοι στον προκληθέντα αντιπερισπασμό)κι ευτυχώς που έγιναν και σημαντικά πράγματα από πολλούς για να μπορώ να διαλέγω και να προσπαθώ.

Θυμώνω πολύ Αθηνά με το δήθεν, με την μαλακοκουλτούρα του 'όσα δε φτάνει η αλεπού'...

Θυμώνω αλήθεια.

είσαι πολύ τυχερή για τις εικόνες σου και για το μέσα σου έτι περισσότερο

markos-the-gnostic said...

είναι πολύ ωραίο αυτός που γράφει να μη θυμάται πια ποιος είναι ο συγγραφέας...

ATHENA said...

A ΡΕ ΝΥΚΤΙΠΟΛΕ...
ΚΑΤΑΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑ ΛΕΜΕ !!!
ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ? ΛΟΛ


ΝΤΕΦΙ ΜΟΥ ΣΟΚΑΡΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΜΠΛΟΓΚΕΡΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΟΤΕ! ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΝΧΕΙΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ... (ΑΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ...) ΚΑΙ ΓΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΈΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ:)))

ΓΝΩΣΤΙΚΕ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟ, ΚΑΠΩΣ ΠΙΚΡΟ ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ...
ΚΑΛΩΣ ΩΡΙΣΕΣ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΟΥΣ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΜΟΝΟΛΟΓΟΥΣ ΜΟΥ:)))

Ασκαρδαμυκτί said...

Eγώ Αθηνούλα μου ήμουν τότε στην Ε' Δημοτικού σε μια επαρχιακή πόλη. Σήμερα, σκαλίζοντας τα μαθητικά μου τετράδια, βρήκα σε εκείνο της "αντιγραφής" μια σελίδα γραμμένη με ημερομηνία 17-11-1973. Ήταν την ίδια μέρα που εσύ ήσουν στα Χαυτεία...

ATHENA said...

ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΝΥΚΤΙΠΟΛΟΣ ΝΑ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ ΕΙΜΑΣΤΑΝ Γ΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ.

ΟΜΩΣ ΑΣΚΑΡΔΑΜΥΚΤΙ ΜΟΥ Η ΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΣΤΑ ΧΑΥΤΕΙΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΔΑΚΙ ΓΡΑΦΕΙ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973, ΟΧΙ 17. ΝΥΧΤΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΠΡΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΓΙΝΑΝ...

Sokratis Xenos said...

Γοργά,κορίτσι μου,
σαν την αλαλαγμένη φλέβα
μας πήγες πίσω με δυο τώρα στιγμές

Να μην ενδοτικά πικραίνεσαι
Τέτοια θέλει η νύχτα των απουσιών
για να πανηγυρίζει
Αθηνά

Να `σαι καλά

ATHENA said...

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΕΣ ΞΕΝΕ ΚΑΙ Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ:)))

Anonymous said...

Εξοχο κείμενο, το έχω διαβάσει από χθες και με έχει συγκινήσει τόσο ώστε μόλις σήμερα καταφέρνω να σου πω πόσο ωραίο είναι. Καλημέρα μας.

ATHENA said...

ΚΟΙΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟ ΠΟΣΤ!

ΚΙ ΕΓΩ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΑΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΩ, ΟΤΙ ΠΑΡΑΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΑΙ ΜΗΠΩΣ ΘΑΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΩ ΣΤΟ ΔΙΠΛΟΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ WORD, ΕΥΤΥΧΩς ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΑ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΚΙ ΕΔΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΣΥΝΗΓΟΡΕ:)))